Poezi nga Antarët e Shoqatës

Lot Vetmije

lundroj ne detin e loteve 

shpresa me eshte tretur  

vetmine shok e kam 

rruges iku  si i cmendur

andej nga shkoj , ne enderr,

as diellin se takoj 

hena ate nate nuk doli 

shiu binte,  si per qudi 

e ne kopshtin tim 

lule ishe vetem ti 

drita jote rreze dielli 

nuk kam lot te qaje  

vall kush mi thau…

Leave a Reply